Dzisiaj mogę się już pochwalić bo przesyłka dotarła i do mnie.
Prezent dla mnie robiła Kachna i dostałam od niej papierowe cudeńka. Oto one:
A teraz bardziej szczegółowo:
A teraz możecie żałować, że nie wzięłyście udziału w wymiance u imbryczka Ja się cieszę choć przyznam, że miałam pewne obawy. Przede wszystkim bałam się, że nie będę miała zapału do zrobienia prezentu a wówczas sprawę położyłabym na łopatki. Ale miałam motywację i cieszę się z wymianki.
A póki co przed nami weekend. Dzisiaj u mnie słoneczcie choć momentami słońce chowa się za chmury. Nie pada ale do końca dnia jeszcze trochę czasu zostało więc nie będę chwalić dnia przed zachodem słońca...
Plany na weekend są następujące:
w sobotę po obiedzie wypad na dwie godziny na basen z Emilką a w niedzielę po kościele i obiedzie idziemy do zoo. O ile w sobotę może padać to w niedzielę wolałabym, żeby nie padało.A wogóle to przydałoby się już lato...
piątek, 29 lipca 2011
czwartek, 28 lipca 2011
W łóżku i wymianka shabby chic
Dzisiaj chciałam Wam uchylić rąbka naszej (mojej i męża oraz Emilki) sypialni. A dokładniej naszego łóżka. A już bardzo szczegółowo to mojej upragnionej i wymarzonej pościeli. W sumie marzenie nie było nieosiągalne czy wybujałe. Ot, biała, bawełniana pościel. A że sprawiliśmy sobie z mężem dwie kołdry o wymiarach 150cm x 200cm to i pościel musiałam nabyć nową. I dwie poduszki, które będą wymiarami pasowały do pościeli. W Ikeii oczywiście upatrzyłam sobie to wszystko już jakiś czas temu. Kołdra kosztowała niecałe 13zł bo to letnia kołdra. Zimową mamy wieeelką bo 200cm x 220cm i nie z Ikeii. Szkoda, że Ikea nie ma takich dużych poszew na kołdry...
Biała pościel - zwykła, bez zdobień. Ale, że nie byłabym sobą to musiałam coś jeszcze do niej dorobić. I mam. Doszyłam białą koronkę na poduszki i zastanawiam się, w którym miejscu doszyć na poszwach na kołdrę?
A tutaj zbliżenie na doszytą koronkę
Taka pościel ma minusy oczywiście. Pierwszy to to, że trzeba ją uprasować po wypraniu bo brzydko wygląda. A drugi to fakt, że się szybko gniecie. Ale cóż począć? Jak się chciało białą, bawełnianą pościel to się ma. Prasowanie po wypraniu mi nie przeszkadza bo lubię prasować a pościel nie ma trudnych miejsc do prasowania. A co do gniecenia. Jakoś przeżyję. Nie przeszkadza mi to. Do sypialni nie wpuszczam tłumu gości więc łóżko nie musi wyglądać jak z reklamy. Ma być wygodne dla nas i nam się podobać. A zresztą w łóżku się śpi a nie siedzi na brzegu łóżka i patrzy na białą pościel...
A gdy ja robiłam zdjęcia w sypialni, Emilka "czytała" swoje książeczki...
A teraz I cześć wymianki shabby chic.
Mogę Wam teraz pokazać co zrobiłam dla Kachny w ramach wymianki organizowanej przez malowany imbryczek
Ponieważ zdjęć nie zrobiłam a zorientowałam się jak już nadałam przesyłkę, to korzystam ze zdjęć zrobionych przez Kachnę. Dziękuję Ci Kasiu bardzo bo specjalnie dla mnie te zdjęcia robiłaś. A post do przeczytania i więcej zdjęć jest u Kachny tutaj
I kto powiedział, że nie umiem szyć? Chyba muszę to odszczekać hau, hau. Ale przyznam się Wam, że to moje pierwsze poczynania z szyciem a koronkę szyłam już ręcznie i sprawiło mi to sporo radości. Dla siebie też uszyłam. Z inną koronką ale dla siebie poduchy pokaże Wam innym razem. Nie zrobiłam jeszcze zdjęć a poza tym chcę je zrobić jak słoneczko będzie ładnie na poduchy świeciło.
Mam w domu jeszcze trochę materiału i kilka poduch, które czekają na poszewki więc może do końca sierpnia uszyję. Jak się zmobilizuję, co nie jest dla mnie łatwe. Wolę poczytać i pewnie doskonale mnie rozumiecie.
Dlatego jutro będąc na zakupach i spotykając się z kimś aby wymienić się książką pewnie wstąpię do Matrasa. I wydam pieniądze, których nie mam? Nie. Nie wstąpię, żeby mnie nie kusiło. Chciałam kupić serię Magiczny krąg Libby Bray ale cała seria jest u mnie w bibliotece więc po co wydawać pieniądze? Nie kupię. Wypożyczę...
Biała pościel - zwykła, bez zdobień. Ale, że nie byłabym sobą to musiałam coś jeszcze do niej dorobić. I mam. Doszyłam białą koronkę na poduszki i zastanawiam się, w którym miejscu doszyć na poszwach na kołdrę?
A tutaj zbliżenie na doszytą koronkę
Taka pościel ma minusy oczywiście. Pierwszy to to, że trzeba ją uprasować po wypraniu bo brzydko wygląda. A drugi to fakt, że się szybko gniecie. Ale cóż począć? Jak się chciało białą, bawełnianą pościel to się ma. Prasowanie po wypraniu mi nie przeszkadza bo lubię prasować a pościel nie ma trudnych miejsc do prasowania. A co do gniecenia. Jakoś przeżyję. Nie przeszkadza mi to. Do sypialni nie wpuszczam tłumu gości więc łóżko nie musi wyglądać jak z reklamy. Ma być wygodne dla nas i nam się podobać. A zresztą w łóżku się śpi a nie siedzi na brzegu łóżka i patrzy na białą pościel...
A gdy ja robiłam zdjęcia w sypialni, Emilka "czytała" swoje książeczki...
A teraz I cześć wymianki shabby chic.
Mogę Wam teraz pokazać co zrobiłam dla Kachny w ramach wymianki organizowanej przez malowany imbryczek
Ponieważ zdjęć nie zrobiłam a zorientowałam się jak już nadałam przesyłkę, to korzystam ze zdjęć zrobionych przez Kachnę. Dziękuję Ci Kasiu bardzo bo specjalnie dla mnie te zdjęcia robiłaś. A post do przeczytania i więcej zdjęć jest u Kachny tutaj
I kto powiedział, że nie umiem szyć? Chyba muszę to odszczekać hau, hau. Ale przyznam się Wam, że to moje pierwsze poczynania z szyciem a koronkę szyłam już ręcznie i sprawiło mi to sporo radości. Dla siebie też uszyłam. Z inną koronką ale dla siebie poduchy pokaże Wam innym razem. Nie zrobiłam jeszcze zdjęć a poza tym chcę je zrobić jak słoneczko będzie ładnie na poduchy świeciło.
Mam w domu jeszcze trochę materiału i kilka poduch, które czekają na poszewki więc może do końca sierpnia uszyję. Jak się zmobilizuję, co nie jest dla mnie łatwe. Wolę poczytać i pewnie doskonale mnie rozumiecie.
Dlatego jutro będąc na zakupach i spotykając się z kimś aby wymienić się książką pewnie wstąpię do Matrasa. I wydam pieniądze, których nie mam? Nie. Nie wstąpię, żeby mnie nie kusiło. Chciałam kupić serię Magiczny krąg Libby Bray ale cała seria jest u mnie w bibliotece więc po co wydawać pieniądze? Nie kupię. Wypożyczę...
"Saszeńka" Simona Montefiore
Dzisiaj moje spostrzeżenia i wrażenia o "Saszeńce"Simona Montefiore.
Taki opis książki znalazłam na portalu lubimyczytac.pl:
Powieść przedstawiająca dramatyczne losy trzech kobiet z bogatej rodziny pochodzenia żydowskiego na tle burzliwych dziejów Rosji od czasów cara Mikołaja II aż do lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Simon Montefiore, autor m.in. biografii Stalin. Dwór czerwonego cara, Stalin młode lata despoty, nasycił powieść realiami życia codziennego i politycznego dwudziestowiecznej Rosji.To książka, od której nie sposób się oderwać, przedstawiająca autentyczny obraz związku Radzieckiego za czasów Stalina, a swym epickim rozmachem i znakomicie narysowanymi postaciami przypomina powieści Tołstoja.Daily Mail
Faktycznie książka opowiada o losach trzech silnych i inteligentnych kobiet. Lubię książki, których rzecz dzieje się w IX czy na początkach XX wieku. Jest tylko jedno ale. Nie lubię książek historycznych... Nie lubię historii... Pierwszą część książki nie czytałam z przyjemnością. Jak dla mnie - za dużo właśnie takich historycznych opisów i sytuacji oraz dziejów Rosji. Ale dałam radę i źle nie było.
Czytałam tę książkę nie jak opowiadającą część historii Rosji tylko jak o kobietach. Pierwszą kobietą jest matka Saszeńki. Kobieta lubiącą luksus, świecidełka, ładne stroje i mężczyzn. Kobieta, która urodziła dziecko i na tym się jej rola skończyła. Ma męża, który nie zwraca uwagi szczególnie na to, co robi jego żona aż do czasu. Dużo w tej częśći jest historii. Saszeńka ma szesnaście lat. Staje się kobietą, dowiaduje się prawdy o matce, uświadamia sobie, że jej nienawidzi i wyrzeka się rodziny w imię swoich przekonań politycznych.
Druga część to już część o Saszeńce dorosłej, mężatce i matce. O kobiecie spełnionej i szczęśliwej. Czy na pewno? Poznając Saszeńkę byłam przekonana, że jest to kobieta z zasadami moralnymi, których nigdy i dla żadnego celu nie złamie. A jednak. Miała kochanka choć nigdy o tym nawet nie śniła. Na końcu dowiemy się, że to nie był tylko sex ale prawdziwe uczucie w stosunku do pięknej kobiety, jaką była Saszeńka. Dzieci. Czy dla dzieci jesteśmy w stanie zrobić wszystko? Czy myśląc o bezpieczeństwie swoich pociech jesteśmy w stanie sami wystawić się na zagrożenie albo myśleć o swojej śmierci?
Trzecia część to czasy współczesne. Poznajemy nowych bohaterów. Nowe kobiety. Dowiadujemy się jak potoczyły się dalsze losy kobiet i innych bohaterów książki. Poznamy odpowiedź czy dzieci Saszeńki i Wani trafiły tam, dokąd wyjechały nie będąc tego świadome.
Nie będę uprzedzała faktów i zdradzała Wam szczegółów książki a napiszę jeszcze jedną rzecz.
Kończyłam czytać książkę przed pójściem spać. Bo wtedy masz czas i ochotę na książkę gdy dom już śpi. Gdy dowiedziałam się co się działo w więzieniu i jaka śmierć spotkała X to nie byłam sobie w stanie tego wyobrazić... To ludzie ludziom zgotowali taki los... To zdanie nasunęło mi się na myśl od razu po przeczytaniu książki. Rano, po przebudzeniu w głowie wciąż miałam śmierć, która spotkała jednego skazanego...
Jest to książka, którą zapragnęłam mieć i szybciutko to pragnienie spełniłam. Są książki, obok których nie potrafię przejść obojętnie. Muszę dotknąć, przeczytać kilka zdań, powąchać, obejrzeć okładkę. I kupić. To książka, która stanie na półce w mojej biblioteczce i nigdy stamtąd nie zniknie bo jej nikomu nie oddam ani nie sprzedam. To książka, która po przeczytaniu stała się kolejną z moich ulubionych.
Polecam jeśli chcecie poznać i przeczytać o losach dzielnych kobiet, które nie myślą tylko o sobie.
Takich książek poproszę więcej na mojej półce.
Taki opis książki znalazłam na portalu lubimyczytac.pl:
Powieść przedstawiająca dramatyczne losy trzech kobiet z bogatej rodziny pochodzenia żydowskiego na tle burzliwych dziejów Rosji od czasów cara Mikołaja II aż do lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Simon Montefiore, autor m.in. biografii Stalin. Dwór czerwonego cara, Stalin młode lata despoty, nasycił powieść realiami życia codziennego i politycznego dwudziestowiecznej Rosji.To książka, od której nie sposób się oderwać, przedstawiająca autentyczny obraz związku Radzieckiego za czasów Stalina, a swym epickim rozmachem i znakomicie narysowanymi postaciami przypomina powieści Tołstoja.Daily Mail
Faktycznie książka opowiada o losach trzech silnych i inteligentnych kobiet. Lubię książki, których rzecz dzieje się w IX czy na początkach XX wieku. Jest tylko jedno ale. Nie lubię książek historycznych... Nie lubię historii... Pierwszą część książki nie czytałam z przyjemnością. Jak dla mnie - za dużo właśnie takich historycznych opisów i sytuacji oraz dziejów Rosji. Ale dałam radę i źle nie było.
Czytałam tę książkę nie jak opowiadającą część historii Rosji tylko jak o kobietach. Pierwszą kobietą jest matka Saszeńki. Kobieta lubiącą luksus, świecidełka, ładne stroje i mężczyzn. Kobieta, która urodziła dziecko i na tym się jej rola skończyła. Ma męża, który nie zwraca uwagi szczególnie na to, co robi jego żona aż do czasu. Dużo w tej częśći jest historii. Saszeńka ma szesnaście lat. Staje się kobietą, dowiaduje się prawdy o matce, uświadamia sobie, że jej nienawidzi i wyrzeka się rodziny w imię swoich przekonań politycznych.
Druga część to już część o Saszeńce dorosłej, mężatce i matce. O kobiecie spełnionej i szczęśliwej. Czy na pewno? Poznając Saszeńkę byłam przekonana, że jest to kobieta z zasadami moralnymi, których nigdy i dla żadnego celu nie złamie. A jednak. Miała kochanka choć nigdy o tym nawet nie śniła. Na końcu dowiemy się, że to nie był tylko sex ale prawdziwe uczucie w stosunku do pięknej kobiety, jaką była Saszeńka. Dzieci. Czy dla dzieci jesteśmy w stanie zrobić wszystko? Czy myśląc o bezpieczeństwie swoich pociech jesteśmy w stanie sami wystawić się na zagrożenie albo myśleć o swojej śmierci?
Trzecia część to czasy współczesne. Poznajemy nowych bohaterów. Nowe kobiety. Dowiadujemy się jak potoczyły się dalsze losy kobiet i innych bohaterów książki. Poznamy odpowiedź czy dzieci Saszeńki i Wani trafiły tam, dokąd wyjechały nie będąc tego świadome.
Nie będę uprzedzała faktów i zdradzała Wam szczegółów książki a napiszę jeszcze jedną rzecz.
Kończyłam czytać książkę przed pójściem spać. Bo wtedy masz czas i ochotę na książkę gdy dom już śpi. Gdy dowiedziałam się co się działo w więzieniu i jaka śmierć spotkała X to nie byłam sobie w stanie tego wyobrazić... To ludzie ludziom zgotowali taki los... To zdanie nasunęło mi się na myśl od razu po przeczytaniu książki. Rano, po przebudzeniu w głowie wciąż miałam śmierć, która spotkała jednego skazanego...
Jest to książka, którą zapragnęłam mieć i szybciutko to pragnienie spełniłam. Są książki, obok których nie potrafię przejść obojętnie. Muszę dotknąć, przeczytać kilka zdań, powąchać, obejrzeć okładkę. I kupić. To książka, która stanie na półce w mojej biblioteczce i nigdy stamtąd nie zniknie bo jej nikomu nie oddam ani nie sprzedam. To książka, która po przeczytaniu stała się kolejną z moich ulubionych.
Polecam jeśli chcecie poznać i przeczytać o losach dzielnych kobiet, które nie myślą tylko o sobie.
Takich książek poproszę więcej na mojej półce.
poniedziałek, 25 lipca 2011
Co mają wspólnego: książka, kupon lotto i pieniądze?
A to Ci zagadkę Wam zadałam od poniedziałku, co?
Zanim poznacie odpowiedź to opowiem jak minęło mi dzisiejsze południe.
Dzień zaczyna się rano. rano to znaczy 7:30 a czasem o 8:00. Zależy wszystko jak obudzi się moje dziecko. Po wczorajszym nie spaniu dzisiaj wcale nie nadrobiła zaległości. A myślałam, że pośpi trochę dłużej. No więc pobudka. Butelka mleka i zmiana pieluchy. Po jedzonku Emilka ląduje w naszym łóżku i obowiązkowo wygłupy z mamą. Potem Emilka do swojego łóżeczka hop a mama (czyli ja) na poranną toaletę do łazienki. Emilka w łóżeczku bawiła się (czytała, oglądała i gadała) swoje książeczki. Po kilku minutach, będąc już w kuchni usłyszałam jak coś spada na podłogę. Liczyłam. Raz... Dwa... Trzy... Cztery... Pięć... Sześć... Sześć książeczek obowiązkowo wylądowało z łóżeczka na podłodze. Normalne.
W tym czasie zdążyłam jeszcze do garnka włożyć porcję królika i zalać wodą oraz trochę doprawić i podłączyć gaz. Zupka dla Emilka zaczęła się powoli gotować. Na górę do Emilki. 17 schodków pokonanych i jestem u córki. Buźka od razu się do mnie śmieje a dziecko stoi w łóżeczku i czeka, żeby wylądować u mamy na rękach. No więc hop na ręce i przebieramy się w podłogowe ubranko. Podłogowe to znaczy takie, które może się spokojnie zabrudzić bo Emilka pokonuje świat na czterech kończynach :)
I tak do 10 czas leci. Zupka - w międzyczasie dodałam warzywa i ryż. Zaprawiłam trochę śmietanką. Ugotowana.
Raz, dwa dziecko ubrane i do nosidełka. Wózek do bagażnika i na jedziemy. Nareszcie telefon naprawiony - po trzech tygodniach mogłam go odebrać. A że tam jest Real to od razu zakupy na obiad. Skrzydełka i pieczywo. Wybiegając w przyszłość: krupnik już ugotowany.
Przy wejściu do sklepu jest stoisko z tanią książką. Oglądałam co jest, dotykałam książek, przeglądałam, odkładałam. Postanowiłam, że żadnej nie kupię. W domu od cholery książek czeka do czytania a ja nie będę wydawała następnych pieniędzy na książki. Mam inne wydatki a książek póki co starczy na dwa miesiące. Albo i dłużej.
No i odeszłam bez książki. Zwyciężyłam!
Poszłam jeszcze obejrzeć wystawy i zajrzałam do kilku sklepów. Ale nie kupowałam nic. Idę, idę i patrzę - oczom nie wierzę. Przede na podłodze przy sklepie leżą pieniądze. Myślę sobie, pewnie jakieś reklamy: z jednej strony nominał a z drugiej reklama. Ale podnoszę a tu niespodzianka. Najprawdziwsze Polskie złoty. Ile tych złotych? Ano 40zł.
No więc myślę sobie: znak, że mogę jednak książkę kupić. Wróciłam po książkę (na zdjęciu) i od razu "puściłam się". Czyli wysłałam 3 zakłady Dużego Lotka. A nóż się uda?
I jak tu nie lubić poniedziałków?
Wysłałam też dzisiaj paczkę do Kachny z wymianki shabby chic u malowanego imbryczka Tylko zdjęć nie zrobiłam i nie pokażę Wam co zrobiłam. Jak Kachna na swoim blogu się pochwali to wtedy zobaczycie. Ciekawa jestem reakcji Kachny na prezent ode mnie...
Do następnego razu...
Zanim poznacie odpowiedź to opowiem jak minęło mi dzisiejsze południe.
Dzień zaczyna się rano. rano to znaczy 7:30 a czasem o 8:00. Zależy wszystko jak obudzi się moje dziecko. Po wczorajszym nie spaniu dzisiaj wcale nie nadrobiła zaległości. A myślałam, że pośpi trochę dłużej. No więc pobudka. Butelka mleka i zmiana pieluchy. Po jedzonku Emilka ląduje w naszym łóżku i obowiązkowo wygłupy z mamą. Potem Emilka do swojego łóżeczka hop a mama (czyli ja) na poranną toaletę do łazienki. Emilka w łóżeczku bawiła się (czytała, oglądała i gadała) swoje książeczki. Po kilku minutach, będąc już w kuchni usłyszałam jak coś spada na podłogę. Liczyłam. Raz... Dwa... Trzy... Cztery... Pięć... Sześć... Sześć książeczek obowiązkowo wylądowało z łóżeczka na podłodze. Normalne.
W tym czasie zdążyłam jeszcze do garnka włożyć porcję królika i zalać wodą oraz trochę doprawić i podłączyć gaz. Zupka dla Emilka zaczęła się powoli gotować. Na górę do Emilki. 17 schodków pokonanych i jestem u córki. Buźka od razu się do mnie śmieje a dziecko stoi w łóżeczku i czeka, żeby wylądować u mamy na rękach. No więc hop na ręce i przebieramy się w podłogowe ubranko. Podłogowe to znaczy takie, które może się spokojnie zabrudzić bo Emilka pokonuje świat na czterech kończynach :)
I tak do 10 czas leci. Zupka - w międzyczasie dodałam warzywa i ryż. Zaprawiłam trochę śmietanką. Ugotowana.
Raz, dwa dziecko ubrane i do nosidełka. Wózek do bagażnika i na jedziemy. Nareszcie telefon naprawiony - po trzech tygodniach mogłam go odebrać. A że tam jest Real to od razu zakupy na obiad. Skrzydełka i pieczywo. Wybiegając w przyszłość: krupnik już ugotowany.
Przy wejściu do sklepu jest stoisko z tanią książką. Oglądałam co jest, dotykałam książek, przeglądałam, odkładałam. Postanowiłam, że żadnej nie kupię. W domu od cholery książek czeka do czytania a ja nie będę wydawała następnych pieniędzy na książki. Mam inne wydatki a książek póki co starczy na dwa miesiące. Albo i dłużej.
No i odeszłam bez książki. Zwyciężyłam!
Poszłam jeszcze obejrzeć wystawy i zajrzałam do kilku sklepów. Ale nie kupowałam nic. Idę, idę i patrzę - oczom nie wierzę. Przede na podłodze przy sklepie leżą pieniądze. Myślę sobie, pewnie jakieś reklamy: z jednej strony nominał a z drugiej reklama. Ale podnoszę a tu niespodzianka. Najprawdziwsze Polskie złoty. Ile tych złotych? Ano 40zł.
No więc myślę sobie: znak, że mogę jednak książkę kupić. Wróciłam po książkę (na zdjęciu) i od razu "puściłam się". Czyli wysłałam 3 zakłady Dużego Lotka. A nóż się uda?
I jak tu nie lubić poniedziałków?
Wysłałam też dzisiaj paczkę do Kachny z wymianki shabby chic u malowanego imbryczka Tylko zdjęć nie zrobiłam i nie pokażę Wam co zrobiłam. Jak Kachna na swoim blogu się pochwali to wtedy zobaczycie. Ciekawa jestem reakcji Kachny na prezent ode mnie...
Do następnego razu...
niedziela, 24 lipca 2011
Ale za to niedziela...
Ale za to niedziela,
Ale za to niedziela,
Niedziela będzie dla nas
Tak śpiewają Niebiesko czarni. Znacie tę piosenkę, prawda?
Po rodzinnej sobocie przyszedł czas na niedzielę dla nas. Dla nas czyli dla rodziny. Ja, mąż i Emilka.
O 9:00 pobudkę zrobiła Emilka gadając w łóżeczku, wyrzucając smoka (myka w naszym języku) z łóżeczka i zaczepiając nas swoim "a". Cały czas mówi "a" jak kogoś woła, coś pokazuje, coś chce itp. Wzięłam ją do łóżeczka a Emilka obudziła tatę klepiąc go malutką rączką w gołe plecy. Jak tylko otworzył oczy to szybciutko uciekła do mnie śmiejąc się na głos. Ostatnio tak się bawimy w ganianie. Gonimy ją (gonimy faktycznie albo udajemy) a ona ucieka przed nami i się śmieje. My oczywiście również się cieszymy z jej śmiechu i zabawy. Czasem się zastanawiam kto ma większą radochę? Chyba jednak my. Emilka z tatą została w łóżku a ja poszłam do łazienki na poranną toaletę. Potem zmiana - poszedł mąż a ja z Emilką baraszkowałam jeszcze w łóżku. Potem obrządek przy Emilce i śniadanko. Mąż poszedł się ogolić i doprowadzić do stanu "człowieczeństwa" a ja zajęłam się Emilką. Rolą męża w związku jest obieranie ziemniaków na obiad więc mąż poszedł czynić swą powinność. Obiad został z wczoraj więc tyle było do roboty przy obiedzie. Się umiem ustawić, co?
Na 12:00 poszliśmy tradycyjnie do kościoła. Emilka jakoś wyjątkowo nie piszczała i nie gadała po swojemu. Nawet za bardzo się nie kręciła. Czemuż to? Nie wiemy...
W kościele pod koniec mszy już się do nad tuliła i oczka się jej zamykały ale wytrwała i nie usnęła. Dzielna dziewucha!
Powrót do domu i obiadowanie rodzinne. Dziecko dzielnie dalej nie usnęło. Nawet przy jedzeniu. Po obiedzie mąż poszedł na górę położyć ją spać. I wiecie co? Prędzej on by usnął niż Emilka. Więc w samochód i wio na Stare Miasto. W samochodzie dziecko usnęło... Ale tylko na 15 minut bo gdy zajechaliśmy na miejsce i przekładałam ją do wózka obudziła się i zasnąć ponownie nie chciała. A wstała o 9 rano i zawsze około 14:00 - 15:00 spała godzinkę albo półtorej.
Po spacerze na Starówce i zjedzeniu przez Emilkę wafelka do lodów, pojechaliśmy na Stadion Narodowy bo dzisiaj był dzień otwarty.
Emilka cały czas nie spała...
W samochodzie w drodze powrotnej też nie widać było zmęczenia po dziecku. W domu byliśmy o 18:00. Pobawiła się, zjadła bananka. O 19:00 wykąpaliśmy ją i zjadła kolację. Myślałam, że zaraz po kolacji zaśnie ale co tam! Ja, naiwna matka chciałam dziecko spać położyć od razu. Jeszcze się powygłupiała z babcią i dziadkiem - zabawa w "złapię Cię, złapię". Jeszcze musieliśmy dupinę pod prysznic wsadzić bo była niespodzianka i dopiero położyłam ją spać.
Tu na Starym Mieście
a tu na Stadionie Narodowym
I tak niedziela należała do nas.
Jeszcze małe sprostowanie. Co do mego męża. Od tylko potrafi zrobić zapiekanki i obrać ziemniaki na obiad więc nie myślcie sobie, że on taki cudowny jest. Oj nie... Ostatnio zalazł mi tak za paznokcie, że do dzisiaj nie mogę go wydłubać...
Ale za to niedziela,
Niedziela będzie dla nas
Tak śpiewają Niebiesko czarni. Znacie tę piosenkę, prawda?
Po rodzinnej sobocie przyszedł czas na niedzielę dla nas. Dla nas czyli dla rodziny. Ja, mąż i Emilka.
O 9:00 pobudkę zrobiła Emilka gadając w łóżeczku, wyrzucając smoka (myka w naszym języku) z łóżeczka i zaczepiając nas swoim "a". Cały czas mówi "a" jak kogoś woła, coś pokazuje, coś chce itp. Wzięłam ją do łóżeczka a Emilka obudziła tatę klepiąc go malutką rączką w gołe plecy. Jak tylko otworzył oczy to szybciutko uciekła do mnie śmiejąc się na głos. Ostatnio tak się bawimy w ganianie. Gonimy ją (gonimy faktycznie albo udajemy) a ona ucieka przed nami i się śmieje. My oczywiście również się cieszymy z jej śmiechu i zabawy. Czasem się zastanawiam kto ma większą radochę? Chyba jednak my. Emilka z tatą została w łóżku a ja poszłam do łazienki na poranną toaletę. Potem zmiana - poszedł mąż a ja z Emilką baraszkowałam jeszcze w łóżku. Potem obrządek przy Emilce i śniadanko. Mąż poszedł się ogolić i doprowadzić do stanu "człowieczeństwa" a ja zajęłam się Emilką. Rolą męża w związku jest obieranie ziemniaków na obiad więc mąż poszedł czynić swą powinność. Obiad został z wczoraj więc tyle było do roboty przy obiedzie. Się umiem ustawić, co?
Na 12:00 poszliśmy tradycyjnie do kościoła. Emilka jakoś wyjątkowo nie piszczała i nie gadała po swojemu. Nawet za bardzo się nie kręciła. Czemuż to? Nie wiemy...
W kościele pod koniec mszy już się do nad tuliła i oczka się jej zamykały ale wytrwała i nie usnęła. Dzielna dziewucha!
Powrót do domu i obiadowanie rodzinne. Dziecko dzielnie dalej nie usnęło. Nawet przy jedzeniu. Po obiedzie mąż poszedł na górę położyć ją spać. I wiecie co? Prędzej on by usnął niż Emilka. Więc w samochód i wio na Stare Miasto. W samochodzie dziecko usnęło... Ale tylko na 15 minut bo gdy zajechaliśmy na miejsce i przekładałam ją do wózka obudziła się i zasnąć ponownie nie chciała. A wstała o 9 rano i zawsze około 14:00 - 15:00 spała godzinkę albo półtorej.
Po spacerze na Starówce i zjedzeniu przez Emilkę wafelka do lodów, pojechaliśmy na Stadion Narodowy bo dzisiaj był dzień otwarty.
Emilka cały czas nie spała...
W samochodzie w drodze powrotnej też nie widać było zmęczenia po dziecku. W domu byliśmy o 18:00. Pobawiła się, zjadła bananka. O 19:00 wykąpaliśmy ją i zjadła kolację. Myślałam, że zaraz po kolacji zaśnie ale co tam! Ja, naiwna matka chciałam dziecko spać położyć od razu. Jeszcze się powygłupiała z babcią i dziadkiem - zabawa w "złapię Cię, złapię". Jeszcze musieliśmy dupinę pod prysznic wsadzić bo była niespodzianka i dopiero położyłam ją spać.
Tu na Starym Mieście
a tu na Stadionie Narodowym
I tak niedziela należała do nas.
Jeszcze małe sprostowanie. Co do mego męża. Od tylko potrafi zrobić zapiekanki i obrać ziemniaki na obiad więc nie myślcie sobie, że on taki cudowny jest. Oj nie... Ostatnio zalazł mi tak za paznokcie, że do dzisiaj nie mogę go wydłubać...
sobota, 23 lipca 2011
Rodzinna sobota i mąż w kuchni
Wczoraj zaplanowałam z mężem, że sobota będzie rodzinna. W zależności od pogody gdzieś pójdziemy z Emilką i przez cały dzień nie ma oglądania telewizji ani nie ma komputera.
Udało się. Rano pobudka o 8 i póki Emilka spała, pojechałam na bazarek zrobić zakupy. Mężowi kupiłam oscypki bo lubi. Emilka dostała malinki i borówki oraz bułeczkę maślaną a ja... ja wypiłam kawę latte.
Po zakupach do domku i za obiad się wzięłam. Dla nas i dla Emilki. Z tym, że Emilka miała na obiad cielęcinkę a my nie. Z grzeczności nie zabieraliśmy jej z talerzyka. Do mięska była marchewka zasmażana na masełku i młode, żółte ziemniaki Lord. Obiadu nie zjedliśmy przed południem bo na razie tylko sobie obiad przygotowałam.
Ziemniaki obrane w osolonej wodzie czekały. Marchewka ugotowana i zaciągnięta mąką. Mięsko w piekarniku przyprawione, podlane łyżką oliwy i duuużo cebulki.
Powiecie, a gdzie mąż w kuchni? Będzie, będzie. Dotrwajcie do końca posta.
Najpierw mąż odkurzył nasze mieszkanko (mieszkamy na II piętrze) a potem ja u rodziców odkurzyłam (mają parter i I piętro). Powycierałam kurze.
I raz dwa zebraliśmy się na basen. Migiem wszystko wrzuciłam do torby.
Pojechaliśmy ale po drodze kupiliśmy pieluszki basenówki. Ja tak na nie mówię.
No i na basenie raz dwa rozebrałam Emilkę i założyłam pieluszkę i dałam ją (Emilkę a nie pieluszkę) mężowi. Potem sama się przebrałam.
Emilka na początku troszkę się rozglądała i trzymała się nas, będąc na rękach. Ale po kilkunastu minutach oswoiła się z nowym miejscem i się rozluźniła. Śmiała się, chlapała wodą, uciekałyśmy przez tatą w wodzie, patrzyła jak tata jeździ rurą do wody, jak pływamy na zmianę, obserwowała innych ludzi i dzieci.
Musimy jej kupić na ręce dmuchane rękawki do wody to będzie się czuła bezpieczniej. A tak pływała na brzuszku trzymana przeze mnie albo tatę.
Po basenie dostała piciu i biszkopcika, żeby brzuszek wytrzymał drogę (10 minut) do domu i do obiadku.
Byłam przekonana, że wracając do domu, Emilka zaśnie w samochodzie. Wcale tak się nie stało. Rozglądała się i gadała do mnie. Po obiedzie wcale nie zamykały się jej oczka. Gdy kładłam ją do łożeczka spać to trochę marudziła ale po kilkunastu sekundach była cisza... Emilka usnęła na brzuszku. Pomyślicie, że pewnie długo spała. Taaaaaa. Półtorej godziny czyli tak jak zawsze w ciągu dnia.
Wieczorem też jakoś nie specjalnie chciała spać. Owszem, jak zawsze punkt 21 Emilka w łóżeczku i sama w pokoju ale słyszałam jeszcze przez kilkanaście minut jak gadała do siebie. Pewnie opowiadała sobie wrażenia z pobytu na basenie...
A wy wciąż się zastanawiacie, gdzie tu mój mąż w kuchni?
Ano teraz napiszę. Był godzinkę temu i kolację robił. Kolację to za dużo powiedziane bo Wy zaraz o świecach, afrodyzjakach pomyślicie. A on zapiekanki robił bo mu się zachciało. No, oczywiście. Mi też zrobił i przyniósł do pokoju.
A jutro niedziela i do kościoła trza iść. Podziękować za tydzień i pomodlić się o następny...
A teraz idę się wykąpać i wypiję piwko... Tylko coś mnie gardło zaczyna boleć...
Udało się. Rano pobudka o 8 i póki Emilka spała, pojechałam na bazarek zrobić zakupy. Mężowi kupiłam oscypki bo lubi. Emilka dostała malinki i borówki oraz bułeczkę maślaną a ja... ja wypiłam kawę latte.
Po zakupach do domku i za obiad się wzięłam. Dla nas i dla Emilki. Z tym, że Emilka miała na obiad cielęcinkę a my nie. Z grzeczności nie zabieraliśmy jej z talerzyka. Do mięska była marchewka zasmażana na masełku i młode, żółte ziemniaki Lord. Obiadu nie zjedliśmy przed południem bo na razie tylko sobie obiad przygotowałam.
Ziemniaki obrane w osolonej wodzie czekały. Marchewka ugotowana i zaciągnięta mąką. Mięsko w piekarniku przyprawione, podlane łyżką oliwy i duuużo cebulki.
Powiecie, a gdzie mąż w kuchni? Będzie, będzie. Dotrwajcie do końca posta.
Najpierw mąż odkurzył nasze mieszkanko (mieszkamy na II piętrze) a potem ja u rodziców odkurzyłam (mają parter i I piętro). Powycierałam kurze.
I raz dwa zebraliśmy się na basen. Migiem wszystko wrzuciłam do torby.
Pojechaliśmy ale po drodze kupiliśmy pieluszki basenówki. Ja tak na nie mówię.
No i na basenie raz dwa rozebrałam Emilkę i założyłam pieluszkę i dałam ją (Emilkę a nie pieluszkę) mężowi. Potem sama się przebrałam.
Emilka na początku troszkę się rozglądała i trzymała się nas, będąc na rękach. Ale po kilkunastu minutach oswoiła się z nowym miejscem i się rozluźniła. Śmiała się, chlapała wodą, uciekałyśmy przez tatą w wodzie, patrzyła jak tata jeździ rurą do wody, jak pływamy na zmianę, obserwowała innych ludzi i dzieci.
Musimy jej kupić na ręce dmuchane rękawki do wody to będzie się czuła bezpieczniej. A tak pływała na brzuszku trzymana przeze mnie albo tatę.
Po basenie dostała piciu i biszkopcika, żeby brzuszek wytrzymał drogę (10 minut) do domu i do obiadku.
Byłam przekonana, że wracając do domu, Emilka zaśnie w samochodzie. Wcale tak się nie stało. Rozglądała się i gadała do mnie. Po obiedzie wcale nie zamykały się jej oczka. Gdy kładłam ją do łożeczka spać to trochę marudziła ale po kilkunastu sekundach była cisza... Emilka usnęła na brzuszku. Pomyślicie, że pewnie długo spała. Taaaaaa. Półtorej godziny czyli tak jak zawsze w ciągu dnia.
Wieczorem też jakoś nie specjalnie chciała spać. Owszem, jak zawsze punkt 21 Emilka w łóżeczku i sama w pokoju ale słyszałam jeszcze przez kilkanaście minut jak gadała do siebie. Pewnie opowiadała sobie wrażenia z pobytu na basenie...
A wy wciąż się zastanawiacie, gdzie tu mój mąż w kuchni?
Ano teraz napiszę. Był godzinkę temu i kolację robił. Kolację to za dużo powiedziane bo Wy zaraz o świecach, afrodyzjakach pomyślicie. A on zapiekanki robił bo mu się zachciało. No, oczywiście. Mi też zrobił i przyniósł do pokoju.
A jutro niedziela i do kościoła trza iść. Podziękować za tydzień i pomodlić się o następny...
A teraz idę się wykąpać i wypiję piwko... Tylko coś mnie gardło zaczyna boleć...
Subskrybuj:
Posty (Atom)












